www.epiloq.com

Düz-qoş da yenə bu dəfə
Yenə dəyiş də hər şeyi
Bu şəhərin qaş-qabağından başla ilk
Sonra keç ürəklərə
Sil bunların bu beş qəpiyə dəyməz qeyrətini

Atamı öldürən əzrailin də mələy olduğuna inandıra bilmərsən məni
Səninlə danışdığıma baxma
Mən heç sənə də inanmıram

Tanrı, sənin də bir tanrın var
Inanıram buna
Tanrının da bir Tanrısı var
Atamın atası kimi
Anamın anası kimi

Onsuzluq hər gün ürəyimə köz atar
Onu başqa bədənlərə yadigar vermək
Dodaqlarında nəfəs tapan həyatıma
Tanrını öyrədməy üçün ehtiyacım var dodaqlarına

Gəl asax özümüzü
Peşmançılıq üçün nə qədər gec olsa
O qədər yaxşıdı
Mənimlə öpüşəndə bunu bilirdin
Qaraların cəmiyyətində
Sən ağ bir dəhliz
Xilasın yolu

Heç bir yerin əhli deyil
Bu asi sevgi
Düşməli bir nəfər əzab atəşlərinə
Yanmalı bir nəfər
Aparmalı özüylə cəmiyyəti uçurumdan aşağı
Boşalmalı Bakı
Təmizlənməli toz-torpaq
Bizim olmalı bütün küçələr

Elə bilirsən bidəlildi batan günəş
Şairlikdən də asandı sevmək
Şairlikdən də asandl basıb getmək
Dişini sıxıb getmək çətindi
Ətini didib getmək çətindi

Amma mistik bir şəhər var heç kəsin bilmədiyi
Orda hələ də insanlar sevməyi bacarır
Hələ də əllərdə yox, qucağlarda daşınır güllər, qarların üstündə
Hələ də ora ad qoymuyub kimsə
Ayırmıyıb, bütün ayrılıqları yaradan cinayətkarlar kimi

Bir yol var, hansısa bir yol
Bəlkə içəri şəhərin bilinməyən bir küçəsində
Bəlkə beş mərtəbədə
Bir yol var, əminəm
O yol xilas
O yol samara

Bilirəm, sən o şəhərdən yolunu azıb
Ya içəri şəhərin bilinməyən o küçəsindən
Ya da ki beş mərtəbədən girmisən bu cəhənnəmə
Gözlərin səni satır, gözlərin

Bir gün, o yolu tapacam bir gün
Səni gic-gicə bir yalanla aldadıb
Aparacam ora
Bənövşeyi olacaq o yol

Bərk qaç deyəcəm, bərk
Bir az da döz, bir az
Saçlarının azadlığına
Az qaldı…